Het wonder van de natuur

"Een wonder is geen wonder" zei Simon Stevin, en dat is een uitstekend uitgangsprincipe voor wie aan wetenschap wil doen. Houden zo, er is geen plaats voor mirakels in de wetenschap.

Maar als ik in de tuin de lente in al haar uitbundigheid de natuur uit haar voegen zie doen barsten, dan barst ik mee open op die stroom van jonge energie, die toch telkens weer wonderlijk en mysterieus is. Ondanks alle wetenschap weten we nog steeds niet wat leven ís. Komt dat misschien omdat we er middenin zitten?

Wil je reageren? Maak gebruik van de 'reacties' link...

6.999.999.999 en ik

Binnenkort lopen we met z'n 7 miljard rond op deze prachtige blauwe planeet.   Chuang-tzu zei dat het dankzij de kleine afmetingen van mijn voeten is dat er nog zoveel plaats is om naartoe te gaan, maar die bewegingsruimte is ook al aan het krimpen.  En 7 miljard ecologische voetafdrukken (of zijn het dan 14 miljard sporen?) wordt nijpend, om maar te zwijgen van die van ontploffende kernreactoren en brandende oliebronnen.

Het is hoog tijd voor een andere samenleving. Er moeten nieuwe gemeenschapsvormen bedacht worden; de oude 'instituten' passen niet meer op de nieuwe situatie. Want de druk van het samenleven verhoogt alleen maar, de ruimte wordt kleiner, de stress verhoogt. We dringen voortdurend elkaars ruimte binnen. Tolerantie en flexibiliteit worden moeilijker te handhaven.  De soevereniteit van het individu wordt onhoudbaar: kunnen we zomaar 7 miljard 'ikken' slikken? 

Wat kunnen we eraan doen? Moeten we massaal en collectief vergrijzen? Allemaal de boer op? Filosofisch mee de golf uitsurfen? Overgaan tot wereldleiderschap? Onze naaste liefhebben?

Wil je reageren? Maak gebruik van de 'reacties' link...