Klus-reflecties

Leven is actie – van het elementaire ademhalen en hartpompen, over denken en voelen, tot het kalken van muren en het wieden van de tuin... Geen actie, geen leven. Aristoteles heeft het over ‘de actie in de dingen’, de en-ergeia (energie), die pas wordt waargenomen als ze haar potentieel actualiseert. Deze Griekse kijk berust dus eerst op het ding, dan op de energie – en dit vereist een oorzaak, een ‘maker’. Omgekeerd, in een oosterse benadering, is er eerst de energie (altijd geweest, zonder beginpunt noch eindpunt) waar verder niets over kan gezegd worden. De taoïsten noemen het ‘Qi’, de boeddhisten noemen het een conceptuele leegte, niet bevattelijk voor het verstand.

Wat dit alles met klussen te maken heeft? Met elke handeling geven we uiting aan deze energie - hoe ‘gefilterd’ ze ook wordt door onze persoon. En door mijn handelingen, mijn leven, is de wereld nooit meer dezelfde als voorheen.

Wil je reageren? Klik op ‘reacties’ hieronder en volg de stappen. Weet echter dat je reactie pas zichtbaar wordt nadat ik ze heb gemodereerd (om spam te vermijden) Met dank!

Het verborgen leven van de plant

Waar nu precies de grens ligt tussen mens en dier is gedurende eeuwen onderwerp geweest van menig filosofisch debat. Toen men het er min of meer over eens was dat de mens – dat kennend wezen van goed en kwaad – het toppunt van de schepping was, kwam Darwin roet in het eten gooien en stelde dat het dier ‘mens’ gewoonweg een product van de evolutie was net als alle andere dieren. Tot op vandaag zijn er nog steeds mensen die dat een onaanvaardbare gedachte vinden.

Maar wat ook het verschil maakt tussen mens en dier, hier komt alweer de volgende verrassing: wetenschappers hebben vastgesteld dat ook planten cognitieve vermogens hebben. Ze kunnen omstandigheden en gebeurtenissen onthouden en zich aanpassen aan nieuwe condities. Aan hun groeibasis vinden we dezelfde cellen terug die bij de mens neuronen hebben voortgebracht. Hoe kan het ons ook verwonderen?

Het staat wetenschappelijk vrij vast dat één enkel aminozuur op de rug van een meteoriet uit de ruimte verantwoordelijk is voor alle leven op onze planeet. En het ligt tevens voor de hand dat, gezien er in onze Melkweg en alle andere galaxieën in het heelal overal dergelijke meteoroïden rondzwerven, leven een algemeen verschijnsel van het universum kan zijn (niet noodzakelijk in dezelfde vorm als hier bij ons, maar leven desalniettemin). En dat éne aminozuur is ontstaan uit chemische elementen die in sterren zijn geproduceerd.

Planten, dieren, mensen .... we zijn van hetzelfde sterrenstof gemaakt. Als dat geen mooie gedachte is!

Wil je reageren? Klik op ‘reacties’ hieronder en volg de stappen.  Weet echter dat je reactie pas zichtbaar wordt nadat ik ze heb gemodereerd (om spam te vermijden) Met dank!