Paasei...

Ik zong vanmorgen de paasmis met het koor. Terwijl ik zat te luisteren naar de pastoor die de gebruikelijke rituele uitspraken en gebeden voorzegde, bedacht ik plots dat de hele religieuze bedoening draait rond de dood en, vooral in mijn cultuur, de ontkenning ervan.

En toen werd het me duidelijk: aan de basis van religie ligt angst, met name de angst het leven te ‘verliezen’. Krishnamurti had gelijk toen hij zei dat het uiteindelijk allemaal neerkomt op onze angst om te sterven. We kunnen hele systemen en theorieën uitvinden over leven en dood, maar het zijn allemaal façades waarachter we onze existentiële angst trachten te verbergen.

Dus denk ik dat, als we iéts in dit leven zouden moeten leren, het wel is de natuurlijke cycli van groei en verval - en vooral het ultieme, finale verval – beide te accepteren als inherent aan onze natuur. Het zou waarschijnlijk die vrede brengen waar iedereen de mond van vol heeft.

Wil je reageren? Klik op ‘opmerkingen’ hieronder en volg de stappen. Weet echter dat je reactie pas zichtbaar wordt nadat ik ze heb gemodereerd (om spam te vermijden) Met dank!

Tijdsgebonden

Wat hollen we toch steeds maar. We stouwen ons leven vol met actie: ‘actie is leven’. Wat een waanbeeld... De overgang van de natuurlijke ritmische tijd naar de horlogetijd was een grote overgang. Op dat moment hebben we ons van onze wortels losgemaakt en zijn we aan de haal gegaan. En we hollen nog steeds: naar het werk, naar school, terug naar huis, naar de winkel, naar de fitness, het geluk achterna.... We plegen roofbouw op onszelf door ons niet naar de natuurlijke ritmen van de dagen, de seizoenen, de jaren te schikken. Neen, veel liever houden we onze secondenwijzer in het oog om toch maar pal aan de start van de race niet te ontbreken. Geen wonder dat onze geest doldraait, en we de stilte schuwen. Want stilte, is het ontbreken van actie, en dàt.... ruikt naar luiheid, is onproductief, brengt niets op. Zo erg zelfs dat stilte nu tot de psychotherapie begint te behoren. “De gezonde invloed van twee minuten stilte,” hoorde ik daarstraks op de radio. John Cage wist dat al. Wanneer wij?


Wil je reageren? Klik op ‘opmerkingen’ hieronder en volg de stappen. Weet echter dat je reactie pas zichtbaar wordt nadat ik ze heb gemodereerd (om spam te vermijden) Met dank!